Will to please

Paarden staan al eeuwenlang in dienst van de mens. Als vervoermiddel, strijdmakker in oorlogen en als medewerker op het land. Tegenwoordig is dit nog zelden het geval. We ‘gebruiken’ ze nu voor onszelf. Voor de sport, de recreatie en de liefhebberij.

Zijn we weliswaar bewuster van wat een paard, als dier, is en nodig heeft voor een gelukkig bestaan. Hun dienstbaarheid laat ons nog altijd grenzen overschrijden. In geen van mijn consulten heb ik ooit gehoord: “Wil je mijn baas vragen minder hard in mijn mond te trekken?” Of “Wil je mijn baas vragen of ik vaker naar buiten mag?”. En ik vraag me soms af, waarom is dat toch?

Waarom kunnen wij paarden dingen laten doen die fysiek bijna onmogelijk zijn? Waarom worden harde handen getolereerd? Waarom kunnen wij wegkomen met de bewuste en onbewuste fouten die we maken?

Learned helplessness is één verklaring. Het dier heeft geleerd dat hij geen invloed kan uitoefenen op de gebeurtenissen die hem overkomen. Vaak zijn ze letterlijk en figuurlijk gevlucht uit hun lijf en vervullen hun taak als robot.

Gewoonte is een andere verklaring. Ze weten niet beter, kennen niet anders en accepteren het als ‘gewoon’.

Echter de ‘will to please’ is altijd aanwezig en mogen we niet onderschatten. Die will to please zit er immers al eeuwen ingefokt. Meeste dieren zijn gek op hun baas. Gelukkig maar. Maar het maakt ook dat wij ‘als baas’ moeten waken voor het overschrijden van hun grenzen. Wat dat doen ze, hun grenzen overschrijden uit dienstbaarheid. Logisch nadenken, respect voor je dier en zijn fysieke én mentale grens, kennis van een paardenlijf en natuurlijke behoeftes. Daarmee kom je al een heel eind.