Boyd was in 2004 net hersteld van ernstige ziekte en zijn vrouw hoopte eindelijk met hem aan de slag te kunnen, toen hij in een consult aangaf dat hij op een andere eigenaar wachtte. Een pittige boodschap nadat je als eigenaar je ziel en  zaligheid in een dier heb gelegd. In hetzelfde consult gaf hij aan dat er een zilveren merrie op zijn vrouw wachtte.

Uiteindelijk is Boyd verkocht aan een 14 jarig meisje waar hij duidelijk een taak te vervullen had.

In haar privéleven werd zijn, inmiddels ex-baasje, moeder van twee kinderen. Intussen reed ze paarden van anderen en gaf les. In 2011 begon het toch weer te kriebelen en de zoektocht naar het juiste paard werd hervat.  In 2012 ontving ik geheel onverwacht van haar een mail.

Ik citeer een deel: ” Vanaf juni 2011 ben ik gaan zoeken. Ik vond een 2,5 jarige merrie. Bij bezichtiging was ze erg flegmatiek en had bovendien een flinke piephak. Ik heb haar niet gekocht. In mei van datzelfde jaar was er ook weer een tuigpaardveulen geboren bij mijn vriendin’s paard. Een hengstje. In september van dat jaar heb ik dat hengstje gekocht met het idee dat ik erop kon rijden als mijn jongste zoontje 7 zou worden. Het hengstje Galant heeft een jaar bij een andere vriendin van mij gestaan. Daar werd duidelijk dat Galant een, zowel lichamelijk als emotioneel, gecompliceerd paard was. Bij elk bezoek aan Galant kreeg ik meer twijfels of ik dit paard, naast mijn gezin, kon bieden wat hij nodig had. Ook twijfelde ik of hij mij zou kunnen bieden waar ik naar op zoek was. Bij het laatste bezoek gebeurde er weer dingen waardoor ik op de terugweg naar huis in tranen besloot dat ik met Galant niet verder wilde. Dat was op een zondag.

Mijn jongste was inmiddels een echt ruitertje geworden en voor hem ben ik op zoek gegaan naar een leuke pony. Die maandagavond struinde ik weer het internet af voor die ene geschikte pony. Op marktplaats bekeek ik een pony. Ik klikte door op overige advertenties van dezelfde adverteerder en op mijn scherm verscheen de merrie die ik in juni 2011 had bezocht (bij haar fokkers, maar inmiddels was ze doorverkocht). Ik herkende haar direct. Ik kreeg hoofdpijn, werd misselijk en mijn hele lijf deed raar. De hele nacht lag ik wakker.

Alles in mij schreeuwde dat ik naar die merrie toe moest. Op dinsdagavond ben ik met mijn man samen naar de verkoper gereden. Mijn kinderen zouden al uit logeren gaan (hoe toevallig) De piephak van de merrie was spoorloos verdwenen en ze was zeer geaard en aanwezig op een positieve manier. Mijn man die niets om paarden geeft, wist direct dat dit paard “mijn paard” was. Dinsdagavond, 24 uur na de beslissing over Galant, kocht ik mijn schimmelmerrie. Ik heb haar Elin genoemd. Het bizare is dat Elin nog niet eens geboren was toen Boyd sprak over een zilveren merrie.”

In 2014 ging alles niet geheel van een leien dakje. Twijfels sloegen toe. Ik werd benaderd voor mijn eerste consult met Elin. —-> Consult Elin

Hierna werd Elin meerdere malen behandeld door holistisch dierenarts Steffi van der Laarse. Daarna begon de reis ‘buiten de paden’. In 2015 kwam bij haar vrouw op Facebook een schitterende film waarin Elin met haar bitloze hoofdstel terug komt van buitenrit en vervolgens in complete vrijheid terugloopt naar haar wei.