Verlaat mij niet en heb vertrouwen. De weg is lang en niet zonder hobbels en keien dat klopt, maar komen zullen we er. Ik ben op mijn juiste plek, bij mijn juiste vrouw. De lessen die wij samen leren zijn van grote waarde.

Spanning in mijn hele hals, voelbaar aan de rechterkant. Ook mijn billen zijn niet zoals ze wezen moeten. Voelbaar achter linker schouder. Hulp is gevraagd. Ik mankeer fysiek misschien het één en ander, maar het is niets ernstigs. Het heeft enerzijds te maken met de scheefheid en mijn onhandigheid. De spanning en mijn onrust maakt het erger en zet het vast. Ik ben me bewust dat ik onrustiger ben dan goed voor mij is. Ik ben een merrie die continue alles in de gaten houd. Mijn stalgenoten, de mensen, de omgeving.. ik wil niets missen. Deels is dit afkomstig uit mijn verleden. Deze maakt me waakzaam. En hoewel ik op mijn plek ben bij mijn vrouw, ben ik niet op mijn plek in mijn stal. Op deze stal. Teveel onrust. Niet altijd zichtbaar. Als ik ontspan in mijn lijf en in mijn stal, zal ik tussen mijn oren ook ontspannen.

Hormonen zijn ook niet correct, alhoewel misschien te correct. Mijn leven lang hunker ik er al naar om het leven te schenken aan een mooi kind. Die hunkering wordt sterker, sterker dan ikzelf. Soms neemt mijn lijf de overhand en kan ik niet meer normaal denken. Dit is vast beter te reguleren. En ik denk dat mijn arts wel weet hoe.

Wil je je vrouw iets zeggen?

Heb geduld en heb me lief. Ik zie haar ook zo graag. Ergens zijn wij gelijk weet je, ook zij leeft met onrust. Maar ontzie mij niet in training. Zonder spieren kan ik mijn coördinatie niet optimaliseren. Mijn lijf moet handiger worden, maar kan dit niet zonder de continue beweging.

Waarom heb je naast de onrust ook schrik in je lijf?

Ik heb het gevoel altijd stiekem om het hoekje te kijken, altijd sluipend op mijn tenen te lopen. Alsof ik niet gezien mag worden. Alsof iedereen zich voor mij schaamt. De enige die dat niet had was mijn huidige vrouw. Maar zij voelt gene dat ze mij niet kan rijden als een standaard rijpaard. Ze moet het loslaten, ik ben niet standaard. Ik heb ook geen standaard baas, heeft ze daar weleens over gedacht ? Wij vallen buiten het kader. Samen vallen we buiten de gewone regels en moeten we onze eigen regels maken. Vrouw moet loslaten wat ze weet en voelen wat moet gebeuren. Ze kan het. Laat de regels los en denk buiten de standaarden.

Waar heeft ze pijn en is het te verhelpen?

Ja, het is te verhelpen. Alles is te verhelpen. Alhoewel dat is niet waar. Maar wel wat mijn lijf aangaat. Ik heb onderhoud, bewustwording en ontspanning van mijn lijf nodig. Maar mijn vrouw heeft het in haar repertoire.

Welke kant wil je op met je vrouw?

De weg buiten de paden, die is weggelegd voor ons.

Waarom kan de vrouw jou niet rijden?

Omdat ze niet durft los te laten. Ze moet loslaten. Loslaten het verleden, loslaten mij. Ze moet bij haarzelf blijven als ze zich op mijn rug bevindt.

Als ik straks geholpen ben, laat mijn arts een schema geven. Eén waar mijn vrouw zich aan houd. Laat haar tijdens het rijden realiseerbare doelen stellen en buiten de gewone paden denken.

Wil je nog iets zeggen?

Nee voorlopig is alles wel gezegd. Mijn arts zal meer kunnen vertellen over mijn lijf.