Dat sprak het kaartje wat ik naderhand kreeg. Een kaartje wat exact past bij het paard waar dit over gaat. Kir Royal een deftige, oudere warmbloed merrie vol wijsheid. Kir was één van mijn eerste klantjes. Als een rode draad liep zij door de jaren en prijkte zij als voorbeeld op mijn site. Ik heb haar nooit gezien, maar vaak gevoeld. Een duidelijke dame met een onuitputtelijke bron van wijze uitspraken. Op mijn manier had ik haar lief.

Kir had een buitengewoon goede band met haar vrouw Maud. Een band die uit respect en liefde was ontstaan, maar verder ging dan de band die we nastreven. Dieper dan de meeste kunnen bereiken. Een band die er was, zonder gestuurd, getraind of gemaakt te zijn. Ze waren samen één.

In december 2016 werd ik gevraagd voor een consult. Dat ging als volgt:

Kir: “Nou dat werd tijd, ik heb weer zoveel te vertellen. Het is de afgelopen jaren raar verlopen. Ik ben verhuisd, ik zou een kind krijgen en ik kreeg allemaal nieuwe vrienden. Mijn vrouw krijgt langzamerhand ook een volledig ander leven. Het is niet te geloven hoe lang wij al bij elkaar zijn. En ondanks wat kleine dingetjes voel ik mij springlevend. Ik hou van het zonnetje, maar dit weer is ook heel lekker, wist je dat. Voor paarden is het nu een ideale temperatuur. Het is jammer dat het gras niet meer zo lekker smaakt, maar tegelijkertijd is dat misschien beter voor mijn lijn.

Ik hou van de vrijheid die ik hier gekregen heb, de kans om meer te bewegen. Iets wat mijn gewrichten wel nodig hadden om in conditie te blijven. Ik werd een beetje stram. Ben ook niet meer de jongste intussen. Wat niet wil zeggen dat ik me laat afschrijven. Mijn liefde voor de vrouw is groter dan ooit. We zijn samen toch wel in een andere dimensie gekomen. Ze snapt me beter dan ooit. We hebben dezelfde vibe. Meer rust en vrede in ons samenzijn. Ik geniet elke dag van haar. Maar ik geniet ook elke dag van mijn vrijheid.”

Kan je vrouw je meer helpen met je lichaam of geest?
“Ik voel me prima op wat gerommel in mijn buik na. Het is niet zozeer dat ik er pijn heb, maar het is gewoon wat onrustig. Dat is wat mijn vrouw ziet, mijn iets wat dunne mest. Ik heb geen opkikker nodig en ook niets voor mijn voeten. Dat zal allemaal met tijd herstellen. Nee, het enige wat ik nodig heb is iets om mijn darmen wat beter hun werk te laten doen. De mevrouw die vertaald weet prima wat ik bedoel.”

Wil je nog graag werken of wordt het je teveel?
“Nee ik blijf graag actief. Allereerst betekent het heel veel voor me om mijn vrouw door het leven te mogen dragen. En natuurlijk kan ik niet alles wat ik kon, althans niet zonder mijn grenzen voorbij te gaan. Maar ik kan nog altijd nuttig en actief zijn. Dat is het belangrijkst voor mij. In beweging en nuttig.”

Heb je het naar je zin waar je woont?
“Ik vind het hier heerlijk, ik geniet van de sereniteit, het gezelschap en de vrijheid. Ik vind het heerlijk om rond te scharrelen met mooi droog weer. Ik moet nog wel wennen aan wind en buien. Ben toch een beetje een diva, maar het leven bevalt me goed. Ik ben een tevreden merrie.”

“Er is altijd een reden waarom dingen gebeuren, mijn vrouw weet dat. Soms is het moeilijk om een reden te vinden, maar hij is er altijd. Het is een manier van de ziel om te groeien. En ook in storm groei je. Liefde en respect zijn de belangrijkste dingen die een levend wezen kan geven en ontvangen.”

Kortom Kir was gelukkig en aan het genieten van haar oude dag.

Helaas kunnen paarden van alles gaan mankeren. Vaak is het een langzaam proces en kunnen we ons een beetje voorbereiden op de keuzes die we moeten maken. Soms komt iets acuut en moet je in een wirwar van emoties de juiste keuzes maken. Soms word ik gevraagd om de stem van het paard te zijn in een dergelijk proces. Zo ook bij Kir.

Op 26 januari 2017 kwam de noodkreet : Kir at niet goed en poepte niet goed. Ze zou zo spoedig mogelijk voor diverse onderzoeken gaan of ik wilde kijken wat ze hier zelf over te zeggen had. Het volgende kwam naar voren:

Kir: “Het gaat niet goed, maar vrouw mag nog niet opgeven. Ik ben pas bereid te gaan als het uitzichtloos is. Ik heb een vol gevoel maar het wil niet los, dat is de reden dat ik niet eet. Ik weet dat ik moet drinken, dat is al opgave genoeg. Misselijk zouden jullie zeggen, het zit meer voor dan achter. Mijn darmen werken ook niet correct. Maar dat had ik verteld. Ik weet niet of het daar aan ligt. Ik weet dat ik hulp nodig heb en ik weet dat ik nog niet van plan ben om te vertrekken. Ik wil nog niet.”

De volgende dag werd duidelijk dat haar milt was verschoven. Bij de tweede behandeling bleek ook haar maag en een stuk slokdarm overvol. Daarbij kwam dat ze geen fantastische dikke darm had. Een spoeling met cola en paraffine werd voorgesteld in de hoop een en ander los te krijgen. Haar baasje Maud was verscheurd van emotie. Wederom werd Kir gevraagd zelf haar visie te geven.

Kir: “Mijn situatie is erger dan verwacht, de oplossing neemt veel plezier weg en geeft veel stress, voor mij en haar. Om dan te horen dat het niet concreet is of het gaat helpen… Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik niet wil sterven in een koude kliniek met vreemde mensen. Niet vertrekken zonder afscheid van vrienden en mijn grote mensenliefde. Onze zielen zijn 1 weet je, en hoe graag we ook lijfelijk bij elkaar willen blijven, dit lijkt niet de goede weg. Ik wil geen blok aan been zijn, ik wil het leven eren zoals het was. Mijn liefde zal nooit vergaan. Mijn lijf geeft op. Mijn leeftijd speelt zijn parten. We hebben het niet verdiend om samen hier afscheid te moeten nemen. Dat wil ik niet. Ik wil eren het leven en de liefde, zoals we altijd samen hebben gedaan. Haal me weg hier alsjeblieft.”

“Het doet pijn in mijn hart de vrouw zo te zien. Ik heb nooit een bron van verdriet willen zijn. Ze heeft me alles gegeven. Haar liefde, haar zorg, haar lach en haar hart. Ik voel me schuldig te vragen om verlossing.”

Uiteraard is Kir niet in de kliniek gebleven. De al eerder ingezette behandeling leek weinig aan te slaan. Maud, de trotse eigenaresse van deze mooie ziel, slingerde heen en weer in emoties. Je wil je paard immers een kans geven. Je ziel en zaligheid. Maud vroeg hoe Kir er inmiddels zelf over dacht. En de volgende hartverscheurende boodschap kwam door:

Kir: “Mijn laatste woorden voor mijn grote liefde. Mijn mens, mijn zielentweeling, tijd van afscheid nadert snel. Ik heb alles gegeven, net als zij, maar het stopt. Mijn lijf kan niet meer. Zeg haar dat ik eeuwig dankbaar ben voor haar liefde, haar zorg en haar zusterschap. Het was mij een eer haar te vergezellen op haar levenspad. Mijn ziel zal zich wederom bij haar aansluiten, maar mijn lijf moet gaan.

Ik vind het vreselijk haar zo verdrietig te zien, maar dit, dit kunnen we niet meer maken. Mijn tijd is gekomen, er wordt op mij gewacht. Vertel haar dat het mooi en vredig is daar. Zielen worden herenigd, tot die tijd zal ik bij haar menselijk ziel waken.Het verdriet wat ze voelt is onmenselijk. Mijn hart huilt even hard. Maar dit kunnen zelfs wij niet veranderen. Onoverwinnelijk als we samen waren, zo gebroken zijn we nu.

Zeg haar dat ze onthoud: mijn liefde is grenzeloos en voor eeuwig. Ik hou van haar met heel mijn hart, maar ook met mijn hele ziel. Wegen scheiden snel, liefde blijft!

Ik ben een gezegend paard dat ik mijn leven als haar vriendin heb mogen volbrengen. Geen woorden toereikend om te vertellen hoe dankbaar ik ben. Ik zal haar streling op mijn warme vacht missen. De affectie straalde tot in mijn ziel.

Dankbaar voor alles tot in de eeuwigheid. Met heel mijn ziel en alle liefde die ik in mij heb en Gods zege neem ik binnenkort afscheid. Ik hou van haar met heel mijn hart! Met alle liefde!”

 

De volgende dag (29 januari 2017) is Kir Royal in bijzijn van haar grote mensenliefde Maud, Mauds gezin en vrienden ingeslapen.

De ceremonie was zo vredig en mooi, dat je dat elk paard toewenst.

Lieve Kir, 

Niet meer tastbaar, maar voor altijd dichtbij. Niet meer aaibaar, maar  altijd vol liefde. Niet meer hier, maar voor altijd bij haar. 

Dank voor al je wijsheid. 

Annika