zjadoreHet paard van een therapeute zijn is niet altijd makkelijk. Ze kijkt altijd anders naar mij dan ‘normale’ eigenaren. Mijn kleinste hapering word opgemerkt en terecht. I’m holding back. Het is deels angst, angst voor herhaling. Angst voor ergere dingen, angst voor de risico’s in het leven. Teveel in je hoofd is automatisch te weinig in je lijf. En dat maakt hapering. Minder soepel.

Mijn reizen naar klinieken is me niet in de koude kleren gaan zitten. Het maakt me minder onbezorgd. Zorgelijk over mijn lijf en de dingen die ik voel.

Jezelf geruststellen is niet de oplossing. acceptatie is dat wel. Mijn lijf functioneert prima voor zover ik dat zelf kan beoordelen. Enige wat de vrouw moet doen is mijn dieet bekijken. Want de brok die ik krijg is niet geheel passend. Of misschien wel, als mijn buik het volledig correct zou verwerken en dat doet het niet. Maar dat is echt het enige wat ik in mezelf kan vinden.

Aarden moet ik, terug op aarden. Ze weet hoe het moet mijn vrouw. Ze is heel wijs!

Daarnaast moet ze niet afdwalen van haar taak. Ik begrijp de ontspanning en de uitdaging in nieuwe dingen. Maar haar pad mag niet veranderen, want ondanks dat ze soms twijfelt, ze kan nog zoveel meer.