Menselijk

Zelf ben ik trotse eigenaar van twee totaal verschillende types. Mijn ruin, ik noem hem weleens mijn Bruine Beer, is groot, wollig en een tikkie onzeker. Momenteel heeft hij wat problemen in zijn bewegingsapparaat. Acute kreupelheid vanuit het achterbeen. Wat eerst leek op een zweer,  gaat nu een eigen leven leiden.

En daar begint het, je geeft een paar dagen rust en kijkt nog eens. Buigproef, longeren op het harde, niets geeft concreet uitsluitsel over het probleem. Inmiddels is de compensatie toegeslagen. Hij houd de rug hol en stijf, kantelt het bekken raar en loopt kort aan de voorkant. Laten we zeggen het is niet prachtig om te zien.  Stomweg foto’s maken geeft niet altijd wijsheid. Een 20 jarige warmbloed zal ongetwijfeld een artrose worden geconstateerd. Vraag is natuurlijk of dat het euvel wel daadwerkelijk is. Sabander heeft de ziekte van Cushing, is insuline resistent en heeft tot nu toe prima kunnen functioneren. Maar als hij daardoor of door iets anders pijn gaat krijgen wordt het toch een compleet ander verhaal.

Daar begint elke eigenaar, ook ik, met de twijfels. Waar doe ik goed aan, duurt dit niet te lang, heeft hij pijn. Afijn alles waarvoor ik regelmatig consults doe voor anderen, komt nu op in mijn eigen hoofd. En voor mijn eigen paarden ligt het toch even anders. Natuurlijk praat ik met hen, maar gezien ik hun karakter, hun lijf en alles door en door ken, vertrouw ik mezelf niet met de resultaten. Dus hier ben ik net zo verward als menig eigenaar in hetzelfde schuitje.

Gister heb ik een knoop doorgehakt. Binnenkort komt zijn osteopaat. Afhankelijk van de uitwerking van haar behandeling en bevindingen zullen we een stapje verder gaan, indien nodig. En toch vraag ik mezelf als paardeneigenaar af .. doe ik genoeg.